Feed Planet Magazine Issue-Sayı: 21 November/December - Kasım/Aralık 2019

COVER STORY • KAPAK DOSYASI 34 FEED PLANET / NOVEMBER-DECEMBER 2019 • KASIM-ARALIK 2019 heretofore passed off as a field of weeds. According to Doniga, “The old accounts of California talk about beautiful green bunchgrass prairies that stood up to your waist. And the root systems of those would tap down into nutrients deep down in the soils, into water that is held deep down under the surface of the ground.” Left untouched, the dry hills of California’s central coast quickly cover themselves in coyote brush, an invasive scraggly, bushy green plant that takes over grasslands replacing animal-edible grasses with something akin to an endless inedible hedge. The problem with the “let na- ture go back to nature” idea is that the “native” coyote brush wasn’t present in vast quantities inside the bunch- grass prairies of yesteryear. To jump-start the ecological memory of the land and begin to balance the species, you need to add back in as much of the original nature as possible, including the animals. Doniga tells me that the managed prairie we are in isn’t just grazing land for cattle. It’s also home to ground-nest- ing birds, deer, sparrows, foxes, and other wildlife. As we poke around the grass, I watch a hawk floating over- head, searching for lunch. The squawking bird of prey certainly adds a nice touch. She emphasizes that their cattle aren’t just left to gorge themselves. The Markegards are trying to mimic natural grazing patterns by keeping their otherwise lazy bovines constantly on the move so the grass is never munched down too close to the ground. I learn that the field we are in had been left for around ninety days and is almost ready for another “mowing.” Rather than a silver bullet solution to a set of system-wide ecological problems, she sees the cattle as one tool to help revitalize land sys- tems. Without management, or with “overgrazing,” Do- niga is quick to point out, cattle can be highly destructive to an ecosystem and can easily reduce it to bare dirt. Doniga shows me how the bunchgrasses on her prairie cover the earth with a kind of thatch. “You see that, the soil is very hard to get to,” she says as she tries to pry apart the thick cover layer of rooty grasses to get into the soil. This theme is drummed by almost everyone in the soil movement: in a healthy soil-based agriculture sys- tem, nature covers itself. There’s no bare soil. She summarizes the whole idea behind her rangeland management: “We’re taking carbon from the atmosphere via photosynthesis into the plant, and then through the plant into the root system, and it turns into humus and builds the topsoil.” değil. Yukarı bakıyorum ve beynimin şimdiye dek bir yabani ot alanı olarak görmezden geldiği şeyin gerçek bir ot orma- nı olduğunu fark ediyorum. Doniga'ya göre, “Kaliforniya'nın yaşlıları, belinize uzanan güzel yeşil bozkırlardan bahsederler. Bunların kök sistem- leri toprakların derinliklerinde besin maddelerine, yer yüze- yinin derinliklerinde tutulan suya iner.” Kaliforniya’nın merkezi kıyılarının kuru tepeleri, kendi hâline bırakıldığında hayvanların yediği otların yerini alan, istilacı düzensiz yeşil bir çalı ve sonu gelmez bir çite yakın bir şey olan "çakal fırçası" ile kendini çabucak örtebilir. “Do- ğanın doğaya geri dönmesine izin verme” fikrindeki sorun, “yerli” çakal fırçasının, geçen yılın otlarında büyük miktar- larda bulunmamasıdır. Toprağın ekolojik hafızasına hızlı bir başlangıç yaptırmak ve türleri dengelemeye başlamak için, hayvanlar da dahil olmak üzere mümkün olduğunca orijinal doğanın mümkün olan kadarını geri eklemeniz gerekir. Doniga, içinde bulunduğumuz yönetilen çayırın, sadece sığırlar için otlatma arazisi olmadığını söylüyor. Aynı zaman- da karaya yuva yapan kuşlar, geyikler, serçeler, tilkiler ve diğer vahşi hayata ev sahipliği yapıyor. Çimlere bakınırken, tepede gezinen bir şahin öğle yemeği arıyor. Ciyak ciyak bir alıcı kuş kesinlikle hoş bir dokunuş katıyor. Sığırlarının sadece kendi kendilerine otlamak için terk edilmediklerini vurguluyor. Markegardlar, normalde tembel hayvanların sürekli hareket halinde tutularak, doğal otlat- ma modellerini taklit etmeye çalışıyorlar, böylece çim hiç- bir zaman toprağa çok yakın bir şekilde çiğnenmez. İçinde bulunduğumuz alanın yaklaşık doksan gün boyunca bıra- kıldığını ve yeni bir “biçme” için neredeyse hazır olduğunu öğreniyorum. Sistem genelinde ekolojik sorunlar kümesine sihirli değnek çözümü olmaktan ziyade, sığırları arazi sis- temlerini canlandırmaya yardım etmek için bir araç olarak görüyor. Doniga, yönetim olmadığında veya “aşırı otlatma” durumunda sığırların ekosisteme çok fazla zarar verebile- ceğini kolaylıkla anlayacak kapasitede. Doniga, bana çayırlarındaki çimen kümelerinin karayı bir tür samanla kapladığını gösteriyor. Toprağa ulaşmak için kökü derinlerdeki otlardan oluşan tabakayı kaldırmaya ça- lışırken “Görüyorsun, toprağa ulaşmak çok zor” diyor. Bu tema, toprak hareketindeki hemen hemen herkes tarafın- dan benimseniyor: sağlıklı bir toprak bazlı tarım sisteminde, doğa kendisini örter. Çıplak toprak yoktur. Mera yönetiminin ardındaki bütün fikri ise şöyle özetliyor: “Atmosferden karbonu fotosentez yoluyla bitkiye ve ardın- dan bitkiden kök sisteme alıyoruz ve o da humusa dönüşe- rek yüzey topraklarını oluşturuyor.”